Powieść ta, osadzona w dramatycznych realiach II wojny światowej, mówi przede wszystkim o najważniejszych dla ludzi uczuciach: przyjaźni, wierności, miłości, strachu i samotności. Trudno tu liczyć na szczęśliwe zakończenie, zwłaszcza że autor uczynił narratorem Śmierć. 
Książka obala mity na temat Niemców. W Polsce zwykle widzimy w nich wyłącznie wrogów, uosobienie zła, istoty do cna zatrute. Tu jest inaczej. Niemcy z ubogich miasteczek są nie tyle wykonawcami rozkazów wodza, ile ofiarami nazistowskiego systemu. Podobnie jak nam, im też należy się współczucie. Oni również mają prawo opłakiwać swoich zmarłych. Zusak nie neguje tego, kto jest winien wojny, kto zadawał cierpienia. To jest jasne i nie do podważenia. Nie ma o czym dyskutować. Ale nie zmienia to faktu, że główna bohaterka Liesel i jej przybrany ojciec, grający na akordeonie malarz pokojowy, przyjaciel Rudy Steiner czy sąsiadka Frau Holtzapfel nie przestają być cierpiącymi ludźmi. Niemcy, zwykli Niemcy, są przez autora pokazani jako ofiary. Bezradni i zgnębieni. Niepogodzeni z losem. Głodni. Obdarci. Takiego obrazu wojny nie znaliśmy. 
Zusak przełamuje także stereotypowy obraz śmierci, która w naszej kulturze była tylko zimnym narzędziem losu, Boga, opatrzności czy natury. Tu Śmierć jest współczujący i uważny. Wiernie relacjonuje on przebieg wypadków, jest wszędzie – i wszędzie tak samo bezradny jak Liesel. Musi zbierać dusze w zniszczonych miastach, ale nie czyni tego bezmyślnie. Wie, czym jest cierpienie i zapamiętuje ludzi, których spotyka. Czy tylko tej wrażliwości można zaufać w bezdusznym świecie? 
Złodziejkę książek warto i trzeba przeczytać, bo może wzbudzić w nas ważne emocje, obudzić wrażliwość i skłonić do myślenia. Ta powieść porusza czytelnika, nie pozostawia go obojętnym. Ma przejrzystą i prostą budowę, więc mogą ją czytać zarówno dorośli, jak i młodzi. Jest dobra dla każdego, bo traktuje o sprawach dla każdego ważnych. A przecież nie ma co się silić na wytworny styl, skoro na koniec Śmierć powiada: „Opowiem po prostu”. 

Prof. dr hab. Paweł Śpiewak, socjolog i pisarz, Uniwersytet Warszawski
