Telefony do przyjaciela

Tak, to kolejna opowieść o życiu. Tym zwyczajnym, a jednak… nadzwyczajnym. Występują: Ania, Marzena, czarterowana Babcia, ciocia Krysia, garść syren i Błyskawica, oraz Dziadek. No i są jeszcze chłopcy oraz mężczyźni! Ale poza tym ot zwyczajne życie. Są problemy, przeszłość, z którą trzeba się zmierzać codziennie i zwyczajność współczesnych młodych kobiet. Zranionych, a jednak wciąż znajdujących nadzieję w codzienności.

Ania i Marzena to siostry. Ukształtowała je te sama przeszłość, choć wkroczyły w nią odmiennie. Pierwsza zdaje się pozostawać w cieniu drugiej. Ale obydwie stały się właśnie dorosłosłe. I walczą. Walczą o miłość, o każdy dzień. O tą… zwyczajność.

Cóż więc specyficznego w tej książce? Dlaczego zaczęłam od „zapominania” i cytatu o snach? Bo czasem nam się wydaje, że więcej już nie udźwigniemy. A tak naprawdę jesteśmy zdolni, jak bohaterki, by codziennie dokładać sobie kilka cegieł i zapominać, że je dźwigamy, ale będąc przez nie kształtowanymi. I właśnie o tym jest ta historia. I o szczęśliwości naturalnej, która zwyczajnie się trafia i wtedy trzeba ją łapać. Oraz o „niepełnosprawności”, tej, której nie widać, do której nie potrzeba wózka.

Opowieść Anny Łaciny jest piękna. Głęboka. Cudownie napisana. Cechuje się przemyślanymi, ostro nakreślonymi bohaterkami. Porusza wiele problemów, które przenikają nas, lub omijają z daleka… Ale przede wszystkim jest doskonale naturalna. Taka wilgotna i odważna. Choć i odrobinę baśniowa. Taka poprawna. Taka, że zazdroszczę. Bo ja nie miałam Babci ani Dziadka. Nikt mi nie pomógł sobie przypomnieć przeszłości. Mnie nikt nie naprawiał. A Ania i Marzena mają szansę… Tylko która z nich tak naprawdę potrzebuje pomocy? A może są tutaj, by tylko pomagać innym?